Własna herbata z wierzbówki kiprzycy

Śledzicie mnie na Instagramie? Nie? Nawet czasami nikt nie zajrzy? To teraz jest okazja! Ale jeśli jednak ktoś mnie tam obserwuje, to zwrócił pewnie uwagę na zdjęcia całego pola pięknych, fioletowo-purpurowych kwiatów wierzbówki kiprzycy, no i mnie wśród nich oczywiście.

Zaburzenia słuchu

zaburzenia-słuchu

Opiekunowie medyczni uczą się w szkołach podstaw języka migowego, aby umieć porozumieć się z osobami z zaburzeniami słuchu. Zamieszczam więc parę informacji na ten temat:

Zaburzenia słuchu możemy podzielić ze względu na:

  • miejsce powstawania zaburzenia
  • stopień uszkodzenia słuchu
  • przyczyny zaburzenia
  • czasu wystąpienia wady zaburzenia

 

MIEJSCE POWSTANIA ZABURZENIA


  1. Głuchota. przewodzeniowa - uszkodzenie słuchu dotyczące przewodu słuchowego zewnętrznego, ucha środkowego i płynów ucha wewnętrznego. Przyczynami mogą być choroby zapalne ucha lub zesztywnienie połączeń między kosteczkami słuchowymi w uchu środkowym. W badaniu audiometrycznym stwierdza się obniżenie krzywej progowej słuchu dla niższych częstotliwości. Człowiek słyszy słabiej, mniej (zaburzenie ilościowe)
  2. Głuchota odbiorcza (percepcyjna) ma miejsce pod wpływem uszkodzenia narządu Cortiego i nerwu słuchowego Towarzyszyć jej mogą także zaburzenia równowagi. Gorzej słyszane są wyższe częstotliwości. Człowiek ma problemy z odróżnianiem dźwięków (zaburzenie jakościowe)

Istnieją też zaburzenie mieszane – oba powyższe: ilościowe i jakościowe oraz zaburzenie centralne przy uszkodzonym nerwie słuchowym. Człowiek słyszy i różnicuje dźwięki ale nie potrafi nadać im znaczenia.

STOPIEŃ USZKODZENIA SŁUCHU:

Wg tego kryterium Międzynarodowe Biuro Audiofonologii BIAP dzieli słuch w następujący sposób:

  • słuch normalny – dolny próg słyszalności do 20 dB;
  • niedosłuch lekki – dolny próg słyszalności od 21 do 40 dB;
  • niedosłuch umiarkowany – dolny próg słyszalności od 41 do 70 dB;
  • niedosłuch znaczny – dolny próg słyszalności od 71 do 90 dB;
  • niedosłuch głęboki – dolny próg słyszalności od 91 do 110 dB;
  • resztki słuchu – dolny próg słyszalności powyżej 110 dB.

dB – decybel – miara dźwięku

PRZYCZYNY GŁUCHOTY:

  1. Dziedziczna – przekazywaną w genach. Może być:
  • Recesywna – dzieci niesłyszących rodziców (bądź jednego z rodziców) są nosicielami utajonej cechy głuchoty, mimo że same słyszą.
  • Dominująca – jedno z niesłyszących rodziców przekazuje cechę głuchoty bezpośrednio dziecku.
  1. Wrodzona (powstała w życiu płodowym). Przyczyny:
  • choroby matki w czasie ciąży (np. różyczka, grypa, świnka, ospa wietrzna, choroby weneryczne)
  • leki  (np. przeciwbólowe, psychotropowe, antybiotyki)
  • promienie rentgena
  • zaburzenia hormonalne
  • złe odżywianie matki, awitaminoza
  • urazy mechaniczne
  • szkodliwe warunki, w jakich przebywa kobieta w ciąży (hałas powyżej 100 dB)
  1. Głuchota nabyta, uwarunkowana czynnikami endo- i egzogennymi
  • okołoporodowa (np. niedotlenienie, wcześniactwo, powikłania bakteryjne, zbyt długi pobyt w inkubatorze, urazy mechaniczne, akustyczne i chemiczne)
  • nabyta w okresie wczesnego dzieciństwa – mogą ją wywołać:
    • choroby
      • zakaźne (zapalenie opon mózgowych, świnka)
      • zapalne, nieżyty ucha środkowego
      • przewlekle (cukrzyca, schorzenia nerek),
    • przyjmowane antybiotyki
    • urazy
  • w okresie późniejszym
    • otoskleroza,
    • głuchota starcza,
    • zaburzenia ukrwienia ucha wewnętrznego.

CZAS WYSTĄPIENIA ZABURZENIA:

  • Zaburzenie prelingwalne – do uszkodzenia dochodzi w czasie ciąży lub w pierwszym roku życia, zanim wykształciły się elementarne funkcje słuchowe
  • perilingwalne – między 2 a 7 rokiem życia, w czasie rozwoju mowy.
  • postlingwalne – po zakończeniu kształtowania się mowy i opanowaniu języka.
Zaburzenia słuchu w dużym stopniu (lub całkowicie) uniemożliwiają odbieranie dźwięków, mowy. Słuch i mowa są ze sobą ściśle związane. Słuch określany jest jako najważniejszy zmysł społeczny, gdyż (wg Hoffmana) jego uszkodzenie bądź utrata zaburza interakcję społeczną między ludźmi.

Dzieci z lekkim ubytkiem słuchu – prawidłowo rozumieją mowę, charakterystyczne jest męczenie się w trakcie wytężonego słuchania

Dzieci z umiarkowanym ubytkiem słuchu - rozwój mowy jest opóźniony, niezbędny jest aparat słuchowy. 

Dzieci ze znacznym ubytkiem słuchu – głos jest zmieniony, a utrata słuchu w okresie przyswajania mowy może spowodować regres.

Dzieci z głębokim ubytkiem słuchu – występują zaburzenia głosu prozodii (całość brzmieniowych właściwości mowy: akcent, intonacja i iloczas, kształtujące głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi) i artykulacji.

Charakterystyczne cechy mowy u osób z zaburzeniami słuchu to:
  • Mowa rozwija się z opóźnieniem
  • Ograniczenie rozumienia wypowiedzi słownych
  • Trudności w tworzeniu wypowiedzi słownych
  • Zaburzenia artykulacyjne (np. nieprawidłowa wymowa sz, rz, z, ś)
  • Zaburzenia w oddychaniu -  brak synchronizacji oddechu z mową
  • Zaburzenia fonacji - nieumiejętność kierowania głosem, głos ochrypły, głos nosowy, zbyt wysoki.
  • Obniżona sprawność aparatu artykulacyjnego (jama gardłowa, ustna, nosowa) – może być na skutek ograniczonego lub niewłaściwego jego używania.
  • Zaburzenia prozodii – zależą od czasu wykrycia wady i zaaparatowania:
    • brak zróżnicowanej intonacji – monotonność wypowiedzi,   
    • nieprawidłowy akcent logiczny,
    • niewłaściwy akcent wyrazowy,
    • iloczas – wydłużony, tempo spowolnione na skutek koncentracji na poszczególnych elementach wypowiedzi.


Jedną z przyczyn zaburzeń słuchu jest hałas. Stał się obecnie plagą naszych czasów. Atakuje współczesnego człowieka w dzień i w nocy – już nie tylko w zakładach przemysłowych, ale na ulicy, w domu. Skutki hałasu kumulują się – wpływają nie tylko bezpośrednio na słuch, ale i na system nerwowy, powodując np. zaburzenia snu czy zmniejszoną koncentrację.
Hałas oprócz utraty słuchu powoduje:
  • pogorszenie samopoczucia
  • może wywoływać stany lękowe
  • wzmaga agresję i pobudliwość
  • podnosi ciśnienie krwi
  • zaburza rytm serca i rytm oddechu

Na hałas narażeni jesteśmy zarówno w miejscu pracy, jak i podczas spędzania wolnego czasu – na koncertach, dyskotekach, w centrach handlowych, słuchając muzyki przez słuchawki czy robiąc remont w domu.
Uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem ma charakter odbiorczy, jest więc nieodwracalny. Dlatego niedosłuch traktowany jest już jako choroba społeczna. W dużej mierze przyczyniło się do tego rozpowszechnienie przenośnych odtwarzaczy (walkmany, mp3) – gdzie dźwięki, często bardzo głośne i agresywne, wpuszczane są bezpośrednio do ucha przez słuchawki.
Normy poziomu hałasu w Polsce reguluje Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dn. 08.10.2012 r., poz.1109) - obowiązuje od 23 października 2012 r. Należy wspomnieć, że zagrożenie hałasem od 2012 r wzrosło aż czterokrotnie, poprzez podniesienie przez Ministerstwo Środowiska poziomu dopuszczalnego hałasu komunikacyjnego przeciętnie o 6 dB.


Najdokładniejszą metodą pomiaru hałasu jest metoda określania mocy akustycznej maszyn w komorach oraz pomieszczeniach pogłosowych i bezechowych. Na podstawie tych pomiarów ustalono normy hałasu w miejscu pracy:
  • 80 dB – dopuszczalny hałas w miejscu pracy
  • przekraczający 80 dB  - praca możliwa bez uszczerbku dla zdrowia w przypadku stosowania przerw w pracy lub ograniczania czasu pracy
  • Praca w ciągłym hałasie w granicach 95-100 dB nie może trwać dziennie dłużej niż 40-100 minut
  • praca w hałasie do 110 dB - nie dłużej niż 10 minut dziennie.
Metody ochrony przed hałasem w zakładach pracy to:
  • wyciszenie źródła hałasu – poprzez np. odpowiednie ustawienie maszyn. pracownicy narażeni na  hałas wyposażeni są w odpowiednie środki ochrony (ochronniki uszu – tzw. „słuchawki”) oraz powinni mieć ograniczony czas przebywania w hałasie
  • stosowanie ekranów dźwiękochłonnych
  • strefy wymagające ochronników uszu muszą być oznakowane i odgrodzone

Również w domu możemy bronić się przed hałasem – którego źródłem są nie tylko sąsiedzi, ale instalacje wodno-kanalizacyjne i wentylacyjne, windy itp. Aby wyciszyć odgłosy kroków  - można stosować dywany i wykładziny. Wyciszaniu mieszkania służą również tapety, kasetony, podwieszane sufity, obrazy na ścianach, zasłony w oknach czy miękkie kanapy i krzesła.
Także wymiana sprzętu AGD i RTV na nowszy powoduje zmniejszenie hałasu – starsze urządzenia pracują bowiem głośniej.
Warto wyłączyć grający cały dzień telewizor, którego i tak nikt nie ogląda, a włączamy go często od razu po przebudzeniu czy powrocie z pracy – wyłącznie z przyzwyczajenia.

Jednym z miejsc, gdzie poziom hałasu występuje ponad normę – jest szkoła.

Wg badań CIOP-PIB w Warszawie (Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy) sale lekcyjne nie są przystosowane akustycznie (sprzyja to powstawaniu zjawiska pogłosu).
Hałas w szkole powoduje tzw. czasowe przesunięcie progu słyszenia, co objawia się problemami z koncentracją na początku lekcji. Konsekwencją jest także stres, nieporozumienia między uczniami a nauczycielem, ma wpływ na przyswajanie wiedzy.

Starajmy się więc w ramach naszych możliwości walczyć z hałasem wokół nas. W przeciwnym razie zabraknie miejsca, gdzie człowiek będzie mógł w ciszy relaksować się, obcować z przyrodą czy sztuką, nabierać sił przed powrotem do hałaśliwej rzeczywistości.

Dla przypomnienia: Polski alfabet palcowy