Tradycja święcenia bukietów z ziół w święto Matki Boskiej Zielnej

Bukiecik z kłosów zbóż, ziół, kwiatów, owoców przynoszony do kościoła w celu poświęcenia dnia 15 sierpnia. Jaką historię ma ten zwyczaj? I dlaczego święto Wniebowzięcia Matki Boskiej znamy jako święto Matki Boskiej Zielnej? W sierpniu każdy kwiat woła – zanieś mnie do kościoła Święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny obchodzone jest od 1950 r. kiedy to papież Pius XII ogłosił dogmat  wiary katolickiej, który mówi że Matka Jezusa Chrystusa, Maryja wraz z ciałem została wzięta do nieba. Jednak kult wniebowzięcia Maryi datuje się już na V wiek n.e. Święto to nazywane jest także świętem Matki Boskiej Zielnej. Najprawdopodobniej wzięło się to z legendy głoszącej, że po otwarciu grobu Maryi nie było w nim jej ciała, a jedynie kwiaty. Już od X wieku istnieje zwyczaj  święcenia ziół, owoców, zbóż i innych roślin, których o tej porze roku jest największa obfitość. Ludzie czuli sytość, wiedzieli, że dzięki plonom przetrwają kolejny rok, chcieli wyrazić swoją wdzięczność i radość. Do dzisiaj

Okład rozgrzewający - algorytm



I. Okład rozgrzewający

 

Definicja:


Zabieg terapeutyczny, który polega na miejscowym stosowaniu ciepła wilgotnego na małe powierzchnie.
  
Składa się z trzech warstw:
  • wilgotnej (warstwa mokra)
  • ceratki
  • suchej

Cele:
  • zwiększenie odporności komórek
  • zmniejszenie bólu,
  • zmniejszenie napięcia mięśni
  • pobudzenie czynności jelit,
  • przyspieszenie powstania ropnia
  • przerwanie procesu zapalnego
  • obniżenie ciśnienia tętniczego
  • rozszerzenie naczyń krwionośnych i chłonnych
  • przyspieszenie przemiany materii
Wskazania:
  • stany zapalne żył
  • zrosty po wstrzyknięciach
  • zakrzepowe zapalenie żył
  • czyraki, zastrzały, ropowice
  • angina,
  • stan zapalny ucha środkowego
  • zapalenie płuc i oskrzeli, jeśli temp. ciała nie przekracza 38 st. C

Przeciwwskazania:

  • nie stosować w początkowym stopniu urazu pacjentów z chorobą nowotworową 
  • u chorych po zażyciu środków, uspakajających 
  • u chorych niespokojnych
  •  u chorych pobudzonych
  •  bacznie obserwować osoby:
    • starsze
    • dzieci
    • nieprzytomne 
    • z niewydolnością krążenia 
    • nadwrażliwe na ciepło
    •  ostrożnie stosować w przypadku niewyjaśnionych dolegliwości
Przygotowanie pacjenta:

  • poinformuję o celu i istocie zabiegu
  • uzyskam zgodę pacjenta na wykonanie zabiegu
  • zbiorę informację od chorego na temat tolerancji ciepła
  • pouczę o pielęgnowaniu skóry po okładzie – natłuszczenie
  • zwrócę uwagę na ścisłe przestrzeganie czasu trwania zabiegu
  • poinformuję o ograniczeniach ruchowych w czasie zabiegu
  • poinformuję o konieczności zgłaszania niepokojących dolegliwości

Zestaw:

  • chusta do okładów z delikatnego dobrze wchłaniającego materiału
  • o 2 cm. większa z każdej strony warstwa ceratki
  • o 2 cm. większa z każdej strony od ceratki warstwa flanelki
  • woda w zależności od zlecenia chłodna lub letnia o temperaturze ciała
  • dodatki wg zlecenia, np.:
    • spirytus 70 % 
    • altacet
    • napar z rumianku
    • napar z siana
  • ochrona na łóżko
  • bandaż
  • wazelina
  • rękawiczki jednorazowego użytku

Wykonanie:

  • ocena stanu chorego,
  • przygotowanie sprzętu,
  • przygotowanie pokoju chorego,
  • higieniczne mycie rąk,
  • założenie rękawiczek
  • ułożenie chorego w pozycji zapewniającej wygodę
  • zabezpieczenie łóżka przed zalaniem
  • odsłonięcie okolicy leczonej
  • posmarowanie miejsca wazeliną
  • przyłożenie warstwy mokrej dobrze wyciśniętej
  • przyłożenie ceratki
  • położenie na ceratce warstwy suchej


II. Zastosowanie u chorego termoforu


Definicja:

  • zabieg terapeutyczny
  • polega na miejscowym stosowaniu ciepła suchego na małe powierzchnie
  • największe nasilenie działania następuje po upływie 20 – 30 min.
  • nie powinno trwać dłużej niż 1 godzinę

Cele:


  • poprawa miejscowego krążenia
  • złagodzenie bólu
  • ustąpienie skurczów mięśni
  • ocieplenie całego ciała


Wskazania:
  • bolesne miesiączki
  • choroby reumatyczne
  • kolka jelitowa,
  • bóle mięśniowe
  • wzdęcia

Zagrożenia:

  • oparzenie
  • podrażnienie skóry
Przygotowanie pacjenta:
  • poinformuję o celu i istocie zabiegu
  • uzyskam zgodę chorego na wykonanie zabiegu
  • zbiorę informacje od chorego na temat tolerancji ciepła
  • zalecę oddanie moczu przed zabiegiem
  • zachęcenie do odprężenia się i zrelaksowania
  • poinformuję o ograniczeniach ruchowych w czasie zabiegu
  • poinformuję o niebezpieczeństwach związanych z zastosowaniem termoforu
  • poinformuję o konieczności zgłaszania niepokojących dolegliwości

Zestaw:

  • termofor lub kompres żelowy wcześniej ogrzany w gorącej wodzie
  • pokrowiec na kompres lub termofor
  • gorąca woda do termoforu o temperaturze ok. 50-70 st.C

Wykonanie:
  • ocena stanu chorego
  • przygotowanie sprzętu
  • higieniczne mycie rąk
  • założenie rękawiczek
  • ułożenie chorego w pozycji zapewniającej komfort, uzależnionej od miejsca zastosowania termoforu
  • napełnienie termoforu do połowy gorącą wodą
  • usunięcie z termoforu powietrza (ułożenie płasko i wygniecenie powietrza)
  • zakręcenie starannie termoforu
  • sprawdzenie szczelności korka termoforu (powyższe czynności nie mają miejsca w przypadku stosowania kompresu żelowego)
  • włożenie termoforu (lub kompresu) do pokrowca
  • ułożenie termoforu (lub kompresu) na leczone miejsce
  • kontrolowanie przebiegu zabiegu-temperatury wody w termoforze ( ub stopnia oziębnięcia kompresu) i stanu chorego
  • zakończenie zabiegu – usuniecie termoforu lub kompresu i wnikliwa ocena stanu skóry leczonego miejsca
  • uporządkowanie sprzętu
  • higieniczne mycie rąk
  • udokumentowanie zabiegu w indywidualnej dokumentacji pacjenta