Zdrowie z pól, łąk i lasów - podbiał pospolity

Podbiał ( tussilago farfara ) z pewnością wszyscy widzieliśmy, nie zawsze rozpoznajemy, może mylić się z mniszkiem lekarskim. Ale jak już nauczymy się odróżniać oba gatunki, to widać różnice z daleka i  łączy je tylko żółty kolor kwiatów. Jak wiele ziół ma swoje nazwy lokalne, np. końskie kopyto, ośla stopa, boże liczko. Tussilago pochodzi od łacińskich słów : tussis - kaszel i ago, agere - pędzić, gonić. Sama nazwa więc już wskazuje, jakie ma właściwości. A właściwości podbiału były znane już w bardzo dawnych czasach, bo mówili o nim  Hipokrates, Dioskorydes, Pliniusz i Galen - jako leku na choroby układu oddechowego. Z podbiału wdychano dym palonych liści, także robiono inhalacje z wywaru. Stosowano też na choroby skórne - stosowano wtedy sok ze świeżego ziela. Podbiał rośnie w całej Europie, ale tez spotykamy go na innych kontynentach. W Polsce też znany jest wszędzie, a lubi miejsca gliniaste, wapienne, często widuje się go tam, gdzie trwają jakieś prace budowlane - lubi różne żw

Zaspokojenie potrzeby oddychania u osoby niesamodzielnej

zaspkojenie-potrzeby-oddychania
Jedną z najważniejszych czynności organizmu jest oddychanie. Polega na zaopatrzeniu komórek w tlen oraz wydalaniu dwutlenku węgla na zewnątrz.


Na proces oddychania maja wpływ:

  • drożne drogi oddechowe
  • sprawna wymiana gazowa (odpowiednia ilość pobieranego tlenu i odpowiednia ilość wydalanego CO2),
  • odpowiednia ilość tlenu w powietrzu atmosferycznym,
  • odpowiednia ilość hemoglobiny,
  • ujemne ciśnienie w jamie opłucnej (żeby płuca mogły się rozprężać),
  • dobrze funkcjonujące mięśnie oddechowe: międzyżebrowe i przepona,
  • sprawnie działający ośrodek oddechowy, znajdujący się w rdzeniu przedłużonym.


Przeszkody, które powodują niedrożność to:

    • wydzieliny
    • narośla
    • torbiele
    • polipy
    • guzy nowotworowe
    • zwężenia
 

W przypadku upośledzonej wymiany gazowej stosuje się ćwiczenia wspomagające oddychanie:

Cel ćwiczeń wspomagających oddychanie:

 

  • utrzymanie fizjologicznej wentylacji płuc,
  • wzmocnienie siły wydechu,
  • wzmocnienie siły wdechu,
  • ewakuacja wydzieliny,
  • zwiększenie ruchomości klatki piersiowej,
  • zwiększenie wydolności układu oddechowego,
  • wzmocnienie mięśni oddechowych.

Charakter ćwiczeń wspomagających oddychanie:

  1. zapobiegawczy (po zabiegach operacyjnych, udarach)
  2. leczniczy  (przy chorobach płuc)
  3. relaksacyjny - zawsze, jako wprowadzenie  do wszystkich ćwiczeń

1 grupa - ćwiczenia oddechowe


  • Dmuchanie przez wężyk do butelki z wodą
  • Dmuchanie do pustego worka
  • Dmuchanie świecy, piórka
  • Spiroflon (wzmocnienie siły wydechu)
  • Magic ball (wzmocnienie siły wydechu)
  • Triflo (wzmocnienia siły wdechu)

2 grupa - ćwiczenia mające na celu odkrztuszenie wydzieliny z dróg oddechowych

 

  • mówienie litery R na wydechu
  • oklepywanie pleców
  • wstrząsanie klatki piersiowej


3 grupa - ćwiczenia mające na celu ewakuację wydzieliny z dróg oddechowych


Właściwa pozycja ułożeniowa 
  • pozycja płaska - ułatwia oddychanie przeponowe (dodatkowo ugięcie kończyn dolnych rozluźnia mięśnie brzucha)
  • na boku  - ułatwia wentylację płuca położonego wyżej
  • półwysoka na plecach lub z pochyleniem do przodu (przy występowaniu silnych duszności)
  • wysoka (Fowlera) - umożliwia lepszą wentylację płuc poprzez swobodne obniżanie się przepony
  •  pozycja Trendelenburga - układa się pacjenta z nogami o 15 stopni wyżej od podłoża, a głową niżej na ok. 10 minut 

Wszystkie ćwiczenia oddechowe wykonujemy do 10 minut, bo może dojść do:
  • hiperwentylacji (przetlenowania)
  • spadku ciśnienia
  • trachycardii
  • zachwiania równowagi kwasowo-zasadowej
  • bólu głowy

Przy problemach pacjenta z oddychaniem pamiętamy o utrzymaniu właściwego mikroklimatu w pokoju, czyli temperaturze nie wyższej niż 22 stopnie C oraz wietrzeniu pomieszczenia w celu zapewnienia dostępu świeżego  powietrza.


Oklepywanie:

 

  • ręce ułożone  w "łódkę",
  • rozpoczynamy w trakcie wdechu,
  • rozpoczynamy od podstawy do szczytu płuc,
  • pomijamy okolice łopatek i kręgosłupa,
  • rozpoczynamy łagodnym oklepywaniem, potem stopniowo zwiększamy siłę,
  • oklepywać można w pozycji siedzącej lub leżącej na boku (u pacjentów wydolnych krążeniowo).

W niektórych przypadkach oddychanie wspomaga się mechanicznie:

Wentylacja nieinwazyjna -  założenie maski na nos lub nos i usta, która połączona jest z aparatem wytwarzającym ciśnienie dodatnie. Maska ułatwia dopływ powietrza do płuc i odciąża mięśnie oddechowe. Przeciwwskazaniem są zaburzenia świadomości oraz duże ilości wydzieliny.


Wentylacja inwazyjna - wprowadzenie plastikowej rurki do tchawicy podłączonej do respiratora.