Osteoporoza - złodziej kości

Osteoporoza to choroba polegająca na postępującym powolnie ubytku masy kostnej. Jest uznana z jedną z chorób cywilizacyjnych, na której rozwój wpływ mają też sami chorzy. Wg definicji WHO:  Osteoporoza jest układową chorobą szkieletu charakteryzującą się niską masą kostną, upośledzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną jej łamliwością i podatnością na złamania. Na osteoporozę częściej chorują kobiety. Jaka jest tego przyczyna? W okresie menopauzalnym i pomenopauzalnym znacznie obniża się poziom estrogenów, co niekorzystnie wpływa na metabolizm kostny. Ale mężczyźni chorują także, chociaż ryzyko złamania osteoporotycznego jest u nich o połowę mniejsze, niż u kobiet. Z wiekiem w organizmie następuje stopniowe upośledzenie procesów kościotwórczych, nasila się zanikanie tkanki kostnej. Dlatego jest to choroba pojawiająca się najczęściej w późniejszym wieku. Może też pojawić się jako skutek chorób, takich jak nadczynność tarczycy albo cukrzyca. Oprócz czynników ge

Karmienie

karmienie-chorego


W miarę możliwości pacjent powinien jeść sam, ale są sytuacje, kiedy trzeba mu w tym pomóc.

Wskazaniem do karmienia jest: 
  • Osłabienie i brak sprawności ruchowej (osoby starsze, niepełnosprawne, przewlekle chore), drżenie rąk i ciała stanowiące trudność w samodzielnym przyjmowaniu posiłków, 
  • Niedożywienie spowodowane zaburzeniami łaknienia i połykania, 
  • Odmowa samodzielnego przyjmowania posiłków (chorzy  z zaburzeniami psychicznymi).

Opiekun medyczny pamięta o:

  • poinformowaniu chorego jaki posiłek będzie podawany,
  • przygotowaniu wygodnego i estetycznie wyposażonego miejsca (pokój dzienny, w łóżku stolik, taca),
  • wyniesieniu basenów, kaczek, misek nerkowatych,
  • przewietrzeniu sali,
  • higienicznym umyciu rąk - swoich i pacjenta lub zachęcenie go do tej czynności
  • zaproponowaniu przed posiłkiem toalety lub płukanie jamy ustnej - wpływa na poprawę łaknienia,
  • ułożeniu w pozycji półwysokiej lub siedzącej z podparciem całego tułowia,
  • zabezpieczenie przed ubrudzeniem bielizny osobistej lub pościelowej,
  • przygotowaniu przyborów (sztućców i naczyń - czystych!)
  • sprawdzeniu temperatury posiłku,
  • pomocy w zakresie rozdrabniania posiłku, pokrojenie i posmarowanie chleba,
  • nalaniu ciepłego napoju,
  • podawaniu powoli i na przemian małych porcji pokarmu i płynu,
  • obserwowaniu pacjenta: oznak zmęczenia, zmian zachowania, ilości przyjętego pokarmu
  • robieniu przerw w trakcie karmienia,
  • pozostawieniu pacjenta na czas około 0,5 godz. w pozycji półwysokiej, a następnie ułożeniu go w dogodnej pozycji,
  • zanotowaniu ilości przyjętego posiłku i płynów,

Żywienie enteralne:

Osobom, które nie mogą być żywione doustnie, wprowadza się pokarm płynny bezpośrednio do żołądka lub jelita cienkiego. Służy do tego zgłębnik (sonda) założony przez nos do żołądka lub jelita.
Tę metodę stosować można przez krótki okres  - do kilku tygodni. Gdy pacjent wymaga dłuższego czasu żywienia dożołądkowego lub dojelitowego, pokarm wprowadza się przez otwór w powłokach jamy brzusznej, prowadzący do żołądka lub jelita, tzw. przetoka odżywcza (PEG).