Tradycja święcenia bukietów z ziół w święto Matki Boskiej Zielnej

Bukiecik z kłosów zbóż, ziół, kwiatów, owoców przynoszony do kościoła w celu poświęcenia dnia 15 sierpnia. Jaką historię ma ten zwyczaj? I dlaczego święto Wniebowzięcia Matki Boskiej znamy jako święto Matki Boskiej Zielnej? W sierpniu każdy kwiat woła – zanieś mnie do kościoła Święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny obchodzone jest od 1950 r. kiedy to papież Pius XII ogłosił dogmat  wiary katolickiej, który mówi że Matka Jezusa Chrystusa, Maryja wraz z ciałem została wzięta do nieba. Jednak kult wniebowzięcia Maryi datuje się już na V wiek n.e. Święto to nazywane jest także świętem Matki Boskiej Zielnej. Najprawdopodobniej wzięło się to z legendy głoszącej, że po otwarciu grobu Maryi nie było w nim jej ciała, a jedynie kwiaty. Już od X wieku istnieje zwyczaj  święcenia ziół, owoców, zbóż i innych roślin, których o tej porze roku jest największa obfitość. Ludzie czuli sytość, wiedzieli, że dzięki plonom przetrwają kolejny rok, chcieli wyrazić swoją wdzięczność i radość. Do dzisiaj

Karmienie

karmienie-chorego


W miarę możliwości pacjent powinien jeść sam, ale są sytuacje, kiedy trzeba mu w tym pomóc.

Wskazaniem do karmienia jest: 
  • Osłabienie i brak sprawności ruchowej (osoby starsze, niepełnosprawne, przewlekle chore), drżenie rąk i ciała stanowiące trudność w samodzielnym przyjmowaniu posiłków, 
  • Niedożywienie spowodowane zaburzeniami łaknienia i połykania, 
  • Odmowa samodzielnego przyjmowania posiłków (chorzy  z zaburzeniami psychicznymi).

Opiekun medyczny pamięta o:

  • poinformowaniu chorego jaki posiłek będzie podawany,
  • przygotowaniu wygodnego i estetycznie wyposażonego miejsca (pokój dzienny, w łóżku stolik, taca),
  • wyniesieniu basenów, kaczek, misek nerkowatych,
  • przewietrzeniu sali,
  • higienicznym umyciu rąk - swoich i pacjenta lub zachęcenie go do tej czynności
  • zaproponowaniu przed posiłkiem toalety lub płukanie jamy ustnej - wpływa na poprawę łaknienia,
  • ułożeniu w pozycji półwysokiej lub siedzącej z podparciem całego tułowia,
  • zabezpieczenie przed ubrudzeniem bielizny osobistej lub pościelowej,
  • przygotowaniu przyborów (sztućców i naczyń - czystych!)
  • sprawdzeniu temperatury posiłku,
  • pomocy w zakresie rozdrabniania posiłku, pokrojenie i posmarowanie chleba,
  • nalaniu ciepłego napoju,
  • podawaniu powoli i na przemian małych porcji pokarmu i płynu,
  • obserwowaniu pacjenta: oznak zmęczenia, zmian zachowania, ilości przyjętego pokarmu
  • robieniu przerw w trakcie karmienia,
  • pozostawieniu pacjenta na czas około 0,5 godz. w pozycji półwysokiej, a następnie ułożeniu go w dogodnej pozycji,
  • zanotowaniu ilości przyjętego posiłku i płynów,

Żywienie enteralne:

Osobom, które nie mogą być żywione doustnie, wprowadza się pokarm płynny bezpośrednio do żołądka lub jelita cienkiego. Służy do tego zgłębnik (sonda) założony przez nos do żołądka lub jelita.
Tę metodę stosować można przez krótki okres  - do kilku tygodni. Gdy pacjent wymaga dłuższego czasu żywienia dożołądkowego lub dojelitowego, pokarm wprowadza się przez otwór w powłokach jamy brzusznej, prowadzący do żołądka lub jelita, tzw. przetoka odżywcza (PEG).