Zdrowie z pól, łąk i lasów - podbiał pospolity

Podbiał ( tussilago farfara ) z pewnością wszyscy widzieliśmy, nie zawsze rozpoznajemy, może mylić się z mniszkiem lekarskim. Ale jak już nauczymy się odróżniać oba gatunki, to widać różnice z daleka i  łączy je tylko żółty kolor kwiatów. Jak wiele ziół ma swoje nazwy lokalne, np. końskie kopyto, ośla stopa, boże liczko. Tussilago pochodzi od łacińskich słów : tussis - kaszel i ago, agere - pędzić, gonić. Sama nazwa więc już wskazuje, jakie ma właściwości. A właściwości podbiału były znane już w bardzo dawnych czasach, bo mówili o nim  Hipokrates, Dioskorydes, Pliniusz i Galen - jako leku na choroby układu oddechowego. Z podbiału wdychano dym palonych liści, także robiono inhalacje z wywaru. Stosowano też na choroby skórne - stosowano wtedy sok ze świeżego ziela. Podbiał rośnie w całej Europie, ale tez spotykamy go na innych kontynentach. W Polsce też znany jest wszędzie, a lubi miejsca gliniaste, wapienne, często widuje się go tam, gdzie trwają jakieś prace budowlane - lubi różne żw

Karmienie

karmienie-chorego


W miarę możliwości pacjent powinien jeść sam, ale są sytuacje, kiedy trzeba mu w tym pomóc.

Wskazaniem do karmienia jest: 
  • Osłabienie i brak sprawności ruchowej (osoby starsze, niepełnosprawne, przewlekle chore), drżenie rąk i ciała stanowiące trudność w samodzielnym przyjmowaniu posiłków, 
  • Niedożywienie spowodowane zaburzeniami łaknienia i połykania, 
  • Odmowa samodzielnego przyjmowania posiłków (chorzy  z zaburzeniami psychicznymi).

Opiekun medyczny pamięta o:

  • poinformowaniu chorego jaki posiłek będzie podawany,
  • przygotowaniu wygodnego i estetycznie wyposażonego miejsca (pokój dzienny, w łóżku stolik, taca),
  • wyniesieniu basenów, kaczek, misek nerkowatych,
  • przewietrzeniu sali,
  • higienicznym umyciu rąk - swoich i pacjenta lub zachęcenie go do tej czynności
  • zaproponowaniu przed posiłkiem toalety lub płukanie jamy ustnej - wpływa na poprawę łaknienia,
  • ułożeniu w pozycji półwysokiej lub siedzącej z podparciem całego tułowia,
  • zabezpieczenie przed ubrudzeniem bielizny osobistej lub pościelowej,
  • przygotowaniu przyborów (sztućców i naczyń - czystych!)
  • sprawdzeniu temperatury posiłku,
  • pomocy w zakresie rozdrabniania posiłku, pokrojenie i posmarowanie chleba,
  • nalaniu ciepłego napoju,
  • podawaniu powoli i na przemian małych porcji pokarmu i płynu,
  • obserwowaniu pacjenta: oznak zmęczenia, zmian zachowania, ilości przyjętego pokarmu
  • robieniu przerw w trakcie karmienia,
  • pozostawieniu pacjenta na czas około 0,5 godz. w pozycji półwysokiej, a następnie ułożeniu go w dogodnej pozycji,
  • zanotowaniu ilości przyjętego posiłku i płynów,

Żywienie enteralne:

Osobom, które nie mogą być żywione doustnie, wprowadza się pokarm płynny bezpośrednio do żołądka lub jelita cienkiego. Służy do tego zgłębnik (sonda) założony przez nos do żołądka lub jelita.
Tę metodę stosować można przez krótki okres  - do kilku tygodni. Gdy pacjent wymaga dłuższego czasu żywienia dożołądkowego lub dojelitowego, pokarm wprowadza się przez otwór w powłokach jamy brzusznej, prowadzący do żołądka lub jelita, tzw. przetoka odżywcza (PEG).