Tradycja święcenia bukietów z ziół w święto Matki Boskiej Zielnej

Bukiecik z kłosów zbóż, ziół, kwiatów, owoców przynoszony do kościoła w celu poświęcenia dnia 15 sierpnia. Jaką historię ma ten zwyczaj? I dlaczego święto Wniebowzięcia Matki Boskiej znamy jako święto Matki Boskiej Zielnej? W sierpniu każdy kwiat woła – zanieś mnie do kościoła Święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny obchodzone jest od 1950 r. kiedy to papież Pius XII ogłosił dogmat  wiary katolickiej, który mówi że Matka Jezusa Chrystusa, Maryja wraz z ciałem została wzięta do nieba. Jednak kult wniebowzięcia Maryi datuje się już na V wiek n.e. Święto to nazywane jest także świętem Matki Boskiej Zielnej. Najprawdopodobniej wzięło się to z legendy głoszącej, że po otwarciu grobu Maryi nie było w nim jej ciała, a jedynie kwiaty. Już od X wieku istnieje zwyczaj  święcenia ziół, owoców, zbóż i innych roślin, których o tej porze roku jest największa obfitość. Ludzie czuli sytość, wiedzieli, że dzięki plonom przetrwają kolejny rok, chcieli wyrazić swoją wdzięczność i radość. Do dzisiaj

W szpitalu cz. 1

okres-adaptacj-w-szpitalu

Człowiek zgłasza się do lekarza, który po zapoznaniu się ze stanem jego zdrowia kieruje go do szpitala. I co dalej? Najpierw musi uzyskać zgodę pacjenta, jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna.
A potem:

  • W izbie przyjęć dokonuje się założenia indywidualnej dokumentacji pacjenta (historia choroby)
  • Jeśli zachodzi potrzeba - kąpiel i przebranie w bieliznę szpitalną lub własną (odzież, którą pacjent miał na sobie umieszcza się w magazynie)
  • Pacjent trafia na oddział, do pokoju, który będzie dzielił z innymi pacjentami.
  • Po przyjęciu pacjenta na oddział pielęgniarka:
    • przeprowadza wywiad,
    • ocenia stan pacjenta
    • dokonuje pomiarów podstawowych parametrów życiowych
    • zapoznaje z regulaminem wewnętrznym i informuje pacjenta o jego prawach
    • zawiadamia lekarza , przyjmuje zlecenia i badania

Tak rozpoczyna się okres pobytu zwanyADAPTACYJNYM (przejściowym).


Jest to trudny okres dla człowieka. Nagle znajduje się w nowym, obcym dla niego środowisku, z dala od rodziny, ale za to z personelem, od którego staje się uzależniony. Zostaje zachwiane jego poczucie bezpieczeństwa, pacjent odczuwa lęk, pod wpływem którego uruchamiają się mechanizmy obronne:
  • Płacz
  • Podniesiony głos
  • Nadmierna gestykulacja
  • Apatia lub agresja

Zależy to od kilku czynników, np.:
  • Stanu zdrowia pacjenta
  • Jego reakcji na chorobę i potrzebę hospitalizacji
  • Dotychczasowych doświadczeń związanych z chorobą i ewentualnym pobytem w szpitalu
  • Ogólnych warunków,w jakich obywać się będzie jego leczenie


Tutaj “do akcji” wkracza opiekun medyczny. Jego obecność i odpowiednie podejście znacząco może zwiększyć poczucie bezpieczeństwa i ułatwić adaptację pacjenta do warunków szpitalnych.

Opiekun medyczny współuczestniczy w procesie przyjęcia pacjenta w oddział poprzez:
  • ocenę stanu pacjenta oraz stopień samodzielności (a także określenie wartości ciężaru i wzrostu oraz  ciepłoty ciała)
  • Ustalenie - wspólnie z pielęgniarką - zadania w oparciu o procedury obowiązujące w oddziale
  • Upewnienie się czy pacjentowi niczego nie brakuje (piżama, ręczniki, przybory toaletowe
  • Zapoznanie z topografią szpitala, rozkładem dnia, możliwościach korzystania z telefonu, bufetu, kiosku
  • udziela informacji w zakresie zaspokojenia potrzeb duchowych

Ważne w tym wszystkim jest okazanie trochę zainteresowania pacjentem - każdy człowiek chce być w centrum uwagi, nie chce być tylko zbywany i traktowany instrumentalnie.  Na tym właśnie polega właściwa opieka: umiejętne słuchanie, towarzyszenie  rozumienie potrzeb i problemów człowieka.